Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας και ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Όταν η Sucker Punch ανακοίνωσε το Ghost of Yotei, το βάρος στις πλάτες της ήταν ασήκωτο, σχεδόν καταδικαστικό. Το Ghost of Tsushima δεν ήταν απλώς ένα καλό παιχνίδι, αλλά το απόλυτο κύκνειο άσμα του PS4, μια ερωτική επιστολή στον Akira Kurosawa και ένας τίτλος που κατάφερε να κερδίσει το κοινό με την ψυχή του, παρά τα όποια τεχνικά του θέματα. Οπότε, η απόφαση να αφήσουν πίσω τον Jin Sakai, έναν χαρακτήρα που λατρεύτηκε και ταυτίστηκε με την έννοια της τιμής, για να μας μεταφέρουν 300 χρόνια μετά, στο 1603, ήταν τεράστιο ρίσκο.
Μεταφερόμαστε στα παγωμένα, αχαρτογράφητα τοπία του Ezo (το σημερινό Hokkaido), μια περιοχή που δεν έχει καμία σχέση με την οργανωμένη κοινωνία της Tsushima. Εδώ έχουμε μια νέα πρωταγωνίστρια, την Atsu, και ένα εντελώς νέο πλαίσιο. Έχοντας πλέον “λιώσει” το παιχνίδι, εξερευνώντας κάθε γωνιά του χάρτη και ολοκληρώνοντας την ιστορία, μπορώ να πω με σιγουριά ότι το Ghost of Yotei είναι ένα οπτικοακουστικό αριστούργημα. Είναι ένα παιχνίδι που θα σας ρίξει το σαγόνι με την εικόνα του, αλλά ταυτόχρονα είναι ένας τίτλος που φοβάται υπερβολικά να ρισκάρει εκεί που μετράει περισσότερο: στην ψυχή και την ταυτότητά του. Μοιάζει σαν να προσπαθεί να πατήσει τόσο προσεκτικά στα χνάρια του προκατόχου του, που ξεχνάει να χαράξει το δικό του μονοπάτι.
Ο κόσμος του Ezo: Ένας πολύχρωμος καμβάς
Το πρώτο πράγμα που σε χτυπάει σαν κεραυνός μόλις ξεκινήσεις, είναι η αδιανόητη ομορφιά του κόσμου. Αν νομίζατε ότι η Tsushima ήταν όμορφη με τα χρυσά δάση και τα λουλούδια της, το Ezo είναι απλά εξωπραγματικό, αλλά με έναν πιο άγριο, πρωτόγονο τρόπο. Η Sucker Punch έχει δημιουργήσει έναν κόσμο που μοιάζει ζωντανός, απειλητικός και μοναχικός. Το Όρος Yotei δεσπόζει μόνιμα στον ορίζοντα, λειτουργώντας όχι μόνο ως σκηνικό βάθος αλλά ως μια μόνιμη πυξίδα που σε προσανατολίζει.
Η τεχνική δουλειά στο περιβάλλον είναι σεμινάριο για όλη τη βιομηχανία. Η εναλλαγή των καιρικών φαινομένων είναι πιο δυναμική από ποτέ και επηρεάζει άμεσα την ατμόσφαιρα. Το χιόνι δεν είναι απλά μια λευκή υφή περασμένη στο έδαφος, καθώς έχει όγκο, αντιδρά στα βήματά σου, καλύπτει τα ρούχα της Atsu και δυσκολεύει ρεαλιστικά την κίνηση. Υπάρχουν στιγμές, ειδικά όταν σκάει μια χιονοθύελλα και η ορατότητα πέφτει στο μηδέν, που νιώθεις πραγματικά αβοήθητος. Και μετά, ξαφνικά, ο ουρανός καθαρίζει και το φως του ηλιοβασιλέματος αντανακλάται στις παγωμένες λίμνες με έναν τρόπο που σε αναγκάζει να σταματήσεις το παιχνίδι απλά για να χαζέψεις. Τα τοπία έχουν ποικιλία – από πυκνά, σκοτεινά δάση μέχρι απέραντες λιβάδες με ψηλό χορτάρι που χορεύει στον άνεμο (σήμα κατατεθέν της εταιρείας πλέον). Εικαστικά, μιλάμε ίσως για ό,τι πιο όμορφο κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στο PS5.
Gameplay: Από Σαμουράι σε Ronin
Περνώντας στο “ψαχνό”, δηλαδή το gameplay, εδώ έχουμε μια ενδιαφέρουσα, αν και όχι ριζοσπαστική, εξέλιξη. Η Atsu δεν είναι Jin. Δεν είναι σαμουράι, δεν μεγάλωσε σε παλάτια και δεν την ενδιαφέρει ο κώδικας τιμής του Bushido. Είναι κυνηγός, είναι ronin, είναι επιζώσα. Αυτό αντικατοπτρίζεται τέλεια στο στυλ της μάχης της, το οποίο είναι πιο “βρώμικο”, πιο άμεσο και λιγότερο “χορογραφημένο”. Δεν έχει την πειθαρχία στις κινήσεις του Jin, αλλά έχει μια ωμή αγριότητα που ταιριάζει στο σκηνικό.
Η μεγάλη προσθήκη που αλλάζει τα δεδομένα είναι τα πυροβόλα όπλα. Ξεχάστε τα τόξα ως τη μόνη λύση για απόσταση. Το να ξεκινάς μια μάχη “κατεβάζοντας” έναν εχθρό από μακριά με το τουφέκι και μετά να ορμάς με το διπλό katana για να καθαρίσεις τους υπόλοιπους, είναι απολαυστικό. Η αίσθηση των όπλων έχει βάρος. Κάθε χτύπημα με το τεράστιο Odachi νιώθεις ότι κόβει, ότι έχει αντίσταση. Το dual wielding προσφέρει νέες δυνατότητες για combos και διαχείριση πλήθους, κάτι που χρειαζόταν καθώς οι εχθροί επιτίθενται πιο μαζικά εδώ.
Επίσης, δεν γίνεται να μην αναφερθώ στον λύκο. Η προσθήκη του ως συντρόφου προσθέτει μια ωραία δυναμική “μοναχικού κυνηγού”. Μπορείς να τον στείλεις να αποσπάσει την προσοχή, να αποτελειώσει πεσμένους εχθρούς ή να σε βοηθήσει στο εντοπισμό στόχων. Ωστόσο, λειτουργεί λίγο πιο αυτοματοποιημένα από όσο θα ήθελα. Μην περιμένετε επίπεδα ελέγχου τύπου God of War, είναι περισσότερο ένα εργαλείο παρά ένας ολοκληρωμένος NPC με δική του AI προσωπικότητα στη μάχη. Παρ’ όλα αυτά, η αίσθηση του να περπατάς στο χιόνι με τον λύκο δίπλα σου είναι ανεκτίμητη. Η μάχη παραμένει εθιστική, με το γνωστό πλέον σύστημα parry και dodge να έχει τελειοποιηθεί, αλλά αν περιμένατε μια επανάσταση στο σύστημα μάχης, μάλλον θα απογοητευτείτε. Είναι περισσότερο μια ραφιναρισμένη εκδοχή του προκατόχου του.
Δομή ανοιχτού κόσμου: Η παγίδα της λίστας
Ωστόσο, εδώ αρχίζουν τα ουσιαστικά προβλήματα του τίτλου. Όσο όμορφο κι αν είναι το Ezo, το παιχνίδι υποφέρει βαριά από το “σύνδρομο της λίστας” των open-world παιχνιδιών της περασμένης δεκαετίας. Ο χάρτης είναι γεμάτος εικονίδια που ουσιαστικά είναι copy-paste δραστηριότητες. Καθαρίζεις στρατόπεδα ληστών, κυνηγάς collectibles, ανεβαίνεις σε ψηλά σημεία για να αποκαλύψεις περιοχές.
Η Sucker Punch έκανε μια έξυπνη κίνηση με το κινητό camp της Atsu. Πλέον, δεν χρειάζεται να κάνεις fast travel σε πόλεις για να κάνεις upgrades ή να αλλάξεις εξοπλισμό. Μπορείς να στήσεις την κατασκήνωσή σου οπουδήποτε, κάτι που βοηθάει τρομερά στη ροή του παιχνιδιού και ενισχύει την αίσθηση της νομαδικής ζωής. Όμως, αυτό δεν αρκεί για να κρύψει την επανάληψη. Μετά τις πρώτες 10-15 ώρες, η διαδικασία αρχίζει να κουράζει. Αν είχατε βαρεθεί να κυνηγάτε αλεπούδες στο πρώτο παιχνίδι, εδώ θα βρείτε αντίστοιχες δραστηριότητες που, αν και ταιριάζουν θεματικά με τη φύση και τα πνεύματα, καταλήγουν να γίνονται αγγαρεία. Είναι κρίμα που ένας τόσο άγριος και μυστηριώδης κόσμος νιώθει τελικά τόσο “τακτοποιημένος”, προβλέψιμος και “gamey” ως προς το τι έχεις να κάνεις σε αυτόν. Λείπει η αίσθηση της οργανικής ανακάλυψης που βλέπουμε σε τίτλους όπως το Elden Ring ή το Breath of the Wild.
Ιστορία και χαρακτήρες: Μια ρηχή εκδίκηση
Το μεγαλύτερο “αγκάθι” όμως για μένα, και αυτό που κρατάει το παιχνίδι πίσω από το να φτάσει το μεγαλείο του προκατόχου του, είναι η αφήγηση. Η Atsu είναι μια ενδιαφέρουσα φιγούρα, σίγουρα πιο “ανθρώπινη”, πιο ομιλητική και λιγότερο στωική από τον Jin, κάτι που την κάνει πιο προσιτή. Αλλά η κεντρική πλοκή της εκδίκησης ενάντια στους “Yotei Six” μοιάζει… χλιαρή.
Λείπει το μεγάλο διακύβευμα. Στο Ghost of Tsushima, ένιωθες ότι όλη η ύπαρξη του νησιού και του πολιτισμού τους κρεμόταν από τις αποφάσεις σου. Η εσωτερική σύγκρουση του Jin ανάμεσα στην Τιμή που του δίδαξε ο θείος του και την Ανάγκη να σώσει τον λαό του ήταν συγκλονιστική και τραγική. Εδώ, τα πράγματα είναι πολύ πιο προσωπικά και μικρής κλίμακας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά η εκτέλεση είναι ρηχή. Οι κακοί (“The Six”) παρουσιάζονται περισσότερο ως καρικατούρες παρά ως ολοκληρωμένοι χαρακτήρες με κίνητρα. Η δομή της ιστορίας θυμίζει επεισόδια σειράς που πρέπει απλά να σβήσεις στόχους, παρά ένα συνεκτικό δράμα. Επιπλέον, το σενάριο καταφεύγει συχνά σε κλισέ του τύπου “η εκδίκηση δεν φέρνει γαλήνη” χωρίς να προσφέρει κάτι φρέσκο ή μια ανατροπή σε αυτό το χιλιοειπωμένο μήνυμα. Το γράψιμο είναι ασφαλές, φοβικό σχεδόν, σαν να προσπαθούσαν να αποφύγουν να ρισκάρουν ή να ενοχλήσουν, με αποτέλεσμα να λείπουν οι έντονες συναισθηματικές κορυφώσεις που θα σε συγκλονίσουν.
Τεχνικός τομέας και ήχος: Επίδειξη δύναμης
Τεχνικά, στο PS5 το παιχνίδι “πετάει” και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Οι χρόνοι φόρτωσης είναι πρακτικά ανύπαρκτοι – το Fast Travel είναι πραγματικά fast, σε σημείο που δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις τα tips στην οθόνη. Η χρήση του χειριστηρίου DualSense είναι για άλλη μια φορά υποδειγματική. Νιώθεις την υφή του κάθε εδάφους μέσω της απτικής ανάδρασης: το τρίξιμο του χιονιού, την πέτρα, τη λάσπη. Οι σκανδάλες προσαρμόζονται ανάλογα με το όπλο, δίνοντας μια ικανοποιητική αντίσταση όταν οπλίζεις το τουφέκι.
Ο ήχος είναι επίσης κορυφαίος. Η μουσική επένδυση, αν και διαφορετική από του πρώτου μέρους, παραμένει μαγευτική. Το shamisen δίνει τον ρυθμό στις μάχες ανεβάζοντας την αδρεναλίνη, ενώ στις ήρεμες στιγμές εξερεύνησης, οι ήχοι της φύσης (ο άνεμος που σφυρίζει, τα πουλιά, το νερό) σε βυθίζουν απόλυτα στην ατμόσφαιρα. Το voice acting είναι εξαιρετικό, ειδικά στα Ιαπωνικά (προτείνω ανεπιφύλακτα να το παίξετε με Japanese audio για το lip-sync που πλέον είναι σωστό), με την Atsu να αποδίδει πειστικά τον θυμό και την απόγνωση.
Επίλογος
Το Ghost of Yotei είναι ένα εξαιρετικό παιχνίδι δράσης που όμως έχει την ατυχία να ζει στη σκιά ενός γίγαντα. Είναι πανέμορφο, διασκεδαστικό, τεχνικά άρτιο και προσφέρει δεκάδες ώρες εθιστικού gameplay. Ωστόσο, του λείπει η καρδιά, το θάρρος και η τόλμη που έκαναν το Ghost of Tsushima κλασικό.
Είναι μια ασφαλής συνέχεια, ένα “more of the same” σε ένα νέο, φανταχτερό και παγωμένο περιτύλιγμα. Αν αγαπήσατε το gameplay του πρώτου και θέλετε απλά περισσότερες ώρες katana, stealth και εξερεύνησης σε ένα μαγευτικό σκηνικό, θα το λατρέψετε και αξίζει κάθε ευρώ. Αν όμως περιμένατε μια ιστορία που θα σας στοιχειώσει, χαρακτήρες που θα μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη σας ή μια εξέλιξη που θα πάει το είδος των open-world μπροστά, ίσως να μείνετε με μια γλυκόπικρη γεύση. Είναι ένα υπέροχο ταξίδι, αλλά ο προορισμός ίσως να μην είναι τόσο αξιομνημόνευτος όσο περιμέναμε.
