Η General Galactic φέρνει την επανάσταση στην πρόωση των πυραύλων

Η κατάκτηση του Διαστήματος ανέκαθεν προσέκρουε σε έναν πολύ επίγειο περιορισμό: την τροφοδοσία. Η μεταφορά τεραστίων ποσοτήτων καυσίμων από τη Γη για μακρινές αποστολές δεν είναι μόνο οικονομικά ασύμφορη, αλλά και τεχνικά περιοριστική. Μια νεοσύστατη εταιρεία από την Καλιφόρνια, η General Galactic, υποστηρίζει τώρα ότι η λύση βρίσκεται στο πιο κοινό στοιχείο του ηλιακού μας συστήματος: το νερό.

Ιδρυμένη από πρώην μηχανικούς της SpaceX και της Varda Space Industries, η General Galactic ολοκλήρωσε πρόσφατα μια σειρά κρίσιμων δοκιμών που θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο κινούνται τα διαστημικά σκάφη. Το σύστημα Genesis, δεν είναι απλώς ένας νέος κινητήρας, αλλά μια ολοκληρωμένη μονάδα που υπόσχεται να μετατρέψει το νερό σε υψηλής ενεργειακής πυκνότητας καύσιμο, καθιστώντας τον ανεφοδιασμό πέρα από τα όρια της ατμόσφαιρας μια ρεαλιστική προοπτική.

Από το εργαστήριο στην πράξη: Η επιτυχία της δοκιμής

Οι πρόσφατες δοκιμές που είδαν το φως της δημοσιότητας επιβεβαίωσαν ότι η τεχνολογία της εταιρείας μπορεί να παράγει ουσιαστική ώση χρησιμοποιώντας ηλεκτρολυμένο νερό. Η διαδικασία βασίζεται στον διαχωρισμό του H₂O σε αέριο υδρογόνο και οξυγόνο, τα οποία στη συνέχεια διοχετεύονται στον θάλαμο καύσης του πυραύλου. Αν και η ιδέα της ηλεκτρόλυσης είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, η πρόκληση έγκειται στην ενσωμάτωση αυτής της διαδικασίας σε ένα συμπαγές, αξιόπιστο και αποδοτικό σύστημα ικανό να λειτουργήσει στις ακραίες συνθήκες του διαστήματος.

Το ορόσημο που πέτυχε η General Galactic δεν αφορά μόνο την ανάφλεξη ενός κινητήρα, αλλά την απόδειξη ότι η παραγωγή καυσίμων “in-situ” (επί τόπου) είναι πλέον εφικτή. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το σύστημα παρουσιάζει εξαιρετική απόδοση σε σχέση με το βάρος του, προσφέροντας περισσότερο “delta-V” (μεταβολή ταχύτητας) ανά μονάδα μάζας, γεγονός που μεταφράζεται σε φθηνότερη και ταχύτερη πρόσβαση σε διάφορες τροχιές.

Το «βενζινάδικο» του Διαστήματος

Το όραμα των ιδρυτών, Halen Mattison και Luke Neise, εκτείνεται πολύ πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης. Στόχος τους είναι η δημιουργία ενός δικτύου ανεφοδιασμού που θα μπορούσε να λειτουργήσει ακόμη και στην επιφάνεια του Άρη. Η επιλογή του μεθανίου ως τελικού προϊόντος δεν είναι τυχαία. Το μεθάνιο είναι το καύσιμο που προτιμούν πλέον οι μεγάλες διαστημικές εταιρείες (όπως η SpaceX με τον κινητήρα Raptor), καθώς είναι πιο εύκολο στην αποθήκευση από το υγρό υδρογόνο και μπορεί να παραχθεί από τους πόρους που υπάρχουν στον Κόκκινο Πλανήτη.

Η τεχνολογία Genesis χρησιμοποιεί ανανεώσιμη ηλεκτρική ενέργεια, νερό και CO₂ για να συνθέσει καθαρό μεθάνιο. Στην παρούσα φάση, η πιλοτική μονάδα της εταιρείας παράγει ήδη περίπου 2.000 λίτρα μεθανίου ημερησίως. Αυτή η κάθετη ολοκλήρωση της παραγωγικής αλυσίδας επιτρέπει στην General Galactic να λειτουργεί αυτόνομα, μειώνοντας το κόστος και την εξάρτηση από εξωτερικούς προμηθευτές.

Γήινες εφαρμογές και βιωσιμότητα

Παρόλο που το βλέμμα της εταιρείας είναι στραμμένο στα άστρα, η τεχνολογία της έχει άμεση εφαρμογή στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής. Το σύστημα Genesis μπορεί να δεσμεύσει βιομηχανικές εκπομπές CO2 και, συνδυάζοντάς τες με πράσινο υδρογόνο από την ηλεκτρόλυση νερού, να παράγει συνθετικό φυσικό αέριο.

Αυτή η προσέγγιση, την οποία οι ιδρυτές ονομάζουν «απανθρακοποίηση χωρίς καταστροφή», επιτρέπει σε βαριές βιομηχανίες, όπως η ναυτιλία και η γεωργία, να μεταβούν σε καθαρότερες μορφές ενέργειας χωρίς να χρειαστεί να αντικαταστήσουν άμεσα τις υφιστάμενες υποδομές τους. Είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο παρόν των ορυκτών καυσίμων και ένα μέλλον μηδενικών εκπομπών.

Οι προκλήσεις και το μέλλον

Φυσικά, ο δρόμος προς την εμπορική κυριαρχία δεν είναι εύκολος. Η ηλεκτρόλυση στο Διάστημα απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας, οι οποίες θα πρέπει να προέλθουν από εκτεταμένα ηλιακά πάνελ ή μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες. Επιπλέον, η κλιμάκωση της παραγωγής σε επίπεδα που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μεγάλες αποστολές παραμένει ένα στοίχημα. Αν η πρόωση με βάση το νερό καταστεί ο κανόνας, οι μελλοντικοί εξερευνητές δεν θα ανησυχούν για το αν έχουν αρκετά καύσιμα για να επιστρέψουν, αλλά για το πού θα βρουν τον επόμενο «σταθμό ανεφοδιασμού» στον δρόμο για το άγνωστο.